Als huisvrouw (wat ik overigens niet ben) heb je continue wel wat te doen. Maar waarom moeilijk doen als het ook makkelijk kan?
De was opvouwen. Totaal overbodig. Laat het gewoon aan de lijn hangen of in de droger zitten. Wanneer je iets nodig hebt pak je het er gewoon vanaf/uit. Wil je een nieuwe was in de droger stoppen of op de lijn hangen dan gooi je de droge was op een hoop en haal je het er tussen uit als je het nodig hebt. Vouw je de was toch op, laat het op stapels in de wasmand liggen en je kunt zo pakken wat je nodig hebt.
Stofzuigen? Neem een hond! (Maar wat doe je dan weer met de hondenharen?)
De vaatwasser uitruimen. Totaal overbodig! Alles wat erin zit gebruik je dezelfde of de volgende dag toch weer.
Ramen lappen? Beginnen we niet aan, ze zijn toch zo weer vies!
Dweilen? Neem een hond! (Zouden de voordelen van een hond inmiddels al opwegen tegen de nadelen??)
Het huishouden? Appeltje eitje!
Kerstboom
Al anderhalve week staat hij in de achtertuin en al anderhalve week word ik vriendelijk doch dringend verzocht hem naar binnen te verplaatsen en de bijbehorende lichtjes en versiering erin te hangen. Vandaag ben ik dan eindelijk ingegaan op dit verzoek en heb ik de kerstboom opgetuigd.
Het naar binnen halen van de boom ging al wat lastig. Ik had hem nadat ik hem had gekocht buiten in zijn bak met wat water gezet. Dat water was vanavond bevroren, dus moest ik het eerst ontdooien voordat het allemaal naar binnen kon. Eenmaal binnen heb ik hem rechtop vastgezet in zijn bak en kwam ik tot de ontdekking dat ik wederom een boom met een gat erin heb gekocht. Hoe goed ik er ook op let, ik kom ieder jaar thuis met een boom met een gat erin. Ik denk dat dit erfelijk bepaald is want mijn moeder heeft ook ieder jaar een boom met een gat erin. Ze heeft een aantal jaar, in een vlaag van verstandsverbijstering, een kunstboom gehad. Zelfs in die boom zat ieder jaar een gat...
Het volgende obstakel zijn de lampjes. Ieder jaar berg ik ze op zo'n manier op dat ik ze het jaar erop weer makkelijk uit elkaar kan halen. Alleen weet ik het jaar erop niet meer welke manier dat ook al weer was. Het zelfde geldt voor het in de boom hangen van de lampjes. Ook daar heb ik een handige manier voor, maar daar kom ik pas na een paar keer proberen achter. Als de lampjes eindelijk gedaan zijn begint het leuke werk, alle sneeuwpoppen en andere versieringen erin hangen.
Ook het kerstdorpje en stal mogen natuurlijk niet ontbreken. Nu staan Jozef, Maria, Jezus, de drie wijzen, de herder met zijn schaapjes en de ezel en de os nog netjes opgesteld onder de boom. Vanaf morgen liggen ze her en der in de huiskamer en wordt er met enige regelmaat gevraagd waar Jezus toch is gebleven...
Ik hoop maar dat de kerstversiering wel gewoon in de boom blijft hangen!
Het naar binnen halen van de boom ging al wat lastig. Ik had hem nadat ik hem had gekocht buiten in zijn bak met wat water gezet. Dat water was vanavond bevroren, dus moest ik het eerst ontdooien voordat het allemaal naar binnen kon. Eenmaal binnen heb ik hem rechtop vastgezet in zijn bak en kwam ik tot de ontdekking dat ik wederom een boom met een gat erin heb gekocht. Hoe goed ik er ook op let, ik kom ieder jaar thuis met een boom met een gat erin. Ik denk dat dit erfelijk bepaald is want mijn moeder heeft ook ieder jaar een boom met een gat erin. Ze heeft een aantal jaar, in een vlaag van verstandsverbijstering, een kunstboom gehad. Zelfs in die boom zat ieder jaar een gat...
Het volgende obstakel zijn de lampjes. Ieder jaar berg ik ze op zo'n manier op dat ik ze het jaar erop weer makkelijk uit elkaar kan halen. Alleen weet ik het jaar erop niet meer welke manier dat ook al weer was. Het zelfde geldt voor het in de boom hangen van de lampjes. Ook daar heb ik een handige manier voor, maar daar kom ik pas na een paar keer proberen achter. Als de lampjes eindelijk gedaan zijn begint het leuke werk, alle sneeuwpoppen en andere versieringen erin hangen.
Ook het kerstdorpje en stal mogen natuurlijk niet ontbreken. Nu staan Jozef, Maria, Jezus, de drie wijzen, de herder met zijn schaapjes en de ezel en de os nog netjes opgesteld onder de boom. Vanaf morgen liggen ze her en der in de huiskamer en wordt er met enige regelmaat gevraagd waar Jezus toch is gebleven...
Ik hoop maar dat de kerstversiering wel gewoon in de boom blijft hangen!
18+ televisie
Mijn kindjes zaten heel onschuldig het sinterklaasjournaal te kijken toen Jille de afstandbediening te pakken kreeg en een aantal knopjes indrukte. Er kwam toen ineens in beeld te staan dat er een pincode ingetoets moest worden. Omdat Krisje half in paniek was dat ze een stuk van het journaal zou missen drukte ik snel, zonder verder na te denken, die pincode in. Wat we toen te zien kregen was absoluut niet bestemd voor kinder ogen.... Ik raakte dermate in paniek dat ik even niet meer wist hoe ik dat zo snel mogelijk weg kon krijgen. Uiteindelijk heb ik het digitenne apparaat maar uitgezet. (Het duurde denk ik maar een paar seconden, maar voor mijn gevoel was het een eeuwigheid!) Krisje was zo onder de indruk van wat ze had gezien (gelukkig was het haar niet opgevallen wat er precies gebeurde) dat ze het journaal van de goedheiligman was vergeten. Ze vond dat die mevrouw haar benen wel erg wijd had en dat ze wel erg veel geluid maakte. Had ze soms pijn daar? Ik was nog steeds een beetje van slag over wat er was gebeurt en wist even geen zinnig antwoord te geven. Ja, misschien had ze wel pijn ofzo... Het was haar ook opgevallen dat iemand anders haar benen vasthield, dat heb ik maar ontkent. Krisje deed de geluiden na die die mevrouw maakte en nam dezelfde houding aan. Ik kreeg ineens een ingeving! Misschien kreeg die mevrouw wel een baby. Dan lig je er ook zo bij en maak je (in mijn geval in ieder geval) een hoop geluid. Dat vond ze heel aannemelijk gelukkig. Ik was ondertussen bezig het wipstoeltje van Sipke in elkaar te zetten. Zegt Krisje ineens: 'Nou wil ik wel weten hoe het moet mam, voor als ik later zelf kinderen heb!' Mijn eerste gedachte ging uit naar de mevrouw op tv die 'een kind kreeg'. Omdat ik niet te veel wilde vertellen vroeg ik haar wat ze dan precies wilde weten. 'Nou, hoe dat wipstoeltje in elkaar moet!' was haar antwoord. Mijn opluchting was groot! Nog even geen sexuele voorlichting....
Prijsvraag
Eigenlijk doe ik nooit mee aan een prijsvraag. Het kost alleen maar tijd (iets waar ik een chronisch gebrek aan heb) en het levert over het algemeen weinig op. (Alhoewel ik laatst nog een kaartje op de brievenbus heb gedaan voor een jaar lang gratis wasmiddel van de Lidl, maar dat is wel een nuttige prijs.)
Nu hadden we op mijn werk van de week een pak Lu ontbijtcrackers staan (erg lekker trouwens!) en daarop stond 'Doe mee en win extra tijd'. Ik was gelijk om. De vraag is simpel: Hoe hou jij tijd over in het huishouden? Mijn antwoord is even simpel: Door het niet te doen. Maar ik denk niet dat ik daar de prijs mee win. De prijs is erg interessant trouwens, je kunt kiezen uit verschillende prijzen. Wasservice voor een maand, een glazenwasser voor 6 maanden, een tuinman voor een dag, een klusjesman voor een dag of strijkservice voor een maand. De keuze was niet moeilijk want strijken doe ik niet, een glazenwasser heb ik, de tuin doe ik graag zelf net zoals de was (wel om een andere reden) dus dan houden we de (misschien wel sexy of juist oude en uitgezakte) klusjesman over. Klusjes zijn er altijd genoeg te doen hier in en om het huis.
Maargoed, mijn tip hoe ik tijd over hou ik het huishouden. Ik heb een oude fles glassex die ik vul met water, een beetje allesreiniger en een beetje spiritus en daar maak ik (bijna) alles mee schoon. Je hoeft niet te wachten tot je emmer is gevuld met een sopje, je pakt gewoon de fles uit de kast en een doekje en je gaat aan de slag. Een wereldtip vind ik zelf, dus ik ga gelijk aan de slag met mijn lijstje (zal wel een lijst worden...) voor de klusjesman!
Nu hadden we op mijn werk van de week een pak Lu ontbijtcrackers staan (erg lekker trouwens!) en daarop stond 'Doe mee en win extra tijd'. Ik was gelijk om. De vraag is simpel: Hoe hou jij tijd over in het huishouden? Mijn antwoord is even simpel: Door het niet te doen. Maar ik denk niet dat ik daar de prijs mee win. De prijs is erg interessant trouwens, je kunt kiezen uit verschillende prijzen. Wasservice voor een maand, een glazenwasser voor 6 maanden, een tuinman voor een dag, een klusjesman voor een dag of strijkservice voor een maand. De keuze was niet moeilijk want strijken doe ik niet, een glazenwasser heb ik, de tuin doe ik graag zelf net zoals de was (wel om een andere reden) dus dan houden we de (misschien wel sexy of juist oude en uitgezakte) klusjesman over. Klusjes zijn er altijd genoeg te doen hier in en om het huis.
Maargoed, mijn tip hoe ik tijd over hou ik het huishouden. Ik heb een oude fles glassex die ik vul met water, een beetje allesreiniger en een beetje spiritus en daar maak ik (bijna) alles mee schoon. Je hoeft niet te wachten tot je emmer is gevuld met een sopje, je pakt gewoon de fles uit de kast en een doekje en je gaat aan de slag. Een wereldtip vind ik zelf, dus ik ga gelijk aan de slag met mijn lijstje (zal wel een lijst worden...) voor de klusjesman!
De worp
Vandaag is Jille twee jaar oud geworden. Vandaag is het twee jaar geleden dat één van de meest hectische momenten in mijn leven plaatsvond.
Aan het begin van de middag begon ik wat krampen in mijn buik te krijgen, maar aangezien ik bij mijn oudste drie dagen met weeën heb gelopen ging er niet echt een alarmbel rinkelen. Ik ben nog naar de bibliotheek geweest en heb nog boodschappen gedaan. In de loop van de middag begonnen de krampen iets erger te worden, maar nog niet noemenswaardig. Omdat ik het vermoeden had dat het de volgende ochtend wel eens zou kunnen gaan gebeuren had ik mijn moeder opgebeld om Krisje op te halen, dan kon zij door mijn moeder de volgende morgen naar de crèche gebracht worden. Mijn moeder was er aan het eind van de middag, ik stond al een flinke pan ratatouille te maken en het wachten was op manlief die snel thuis zou komen. De krampen werden ondertussen al wat heviger, maar goed te doen. Tijdens het eten werd het een beetje vervelend en had ik niet echt trek meer in de ratatouille wat ik normaal gesproken echt lekker vindt. Na het eten tussen de weeën door, want dat waren het inmiddels, het logeerkoffertje van Krisje ingepakt en uiteindelijk neergeploft op de bank. Omdat Krisje nog vrolijk rond drentelde en mijn moeder niet echt opschoot met weg gaan hield ik me maar een beetje groot. Ik wilde niet dat Krisje mij zo zou zien en zou weten dat het krijgen van een baby'tje niet echt een prettige aangelegenheid is. Uiteindelijk gingen ze dan richting voordeur, na mij nog een aantal maal succes gewenst te hebben. Het kon mij niet meer schelen, ze moesten snel weg, want het ging nu allemaal wel erg snel. Maar zo snel gingen ze niet weg. Tijdens nog een ontspannen sigaretje, elkaar uitgebreid uitzwaaien en het in de verkeerde auto (zat geen benzine meer in) leggen van mijn ziekenhuistasje lag ik mijn persweeën weg te zuchten op de bank. Toen manlief éindelijk binnenkwam hield ik het bijna niet meer. Hij heeft binnen no time de verloskundige gebeld en die kwam er gelijk aan. Ik kreeg weer een perswee die ik echt niet meer kon houden, dus meepersen en we zien wel waar het schip strand.. Manlief naar boven gestuurd voor handdoeken want dat kind moest toch ergens in of zo. Op dat moment weet je het ook allemaal niet. Je leest wel eens van die verhalen van anderen die thuis zonder verloskundige bevallen, dus denk je, dat kan ik ook vast wel!
Mijn vliezen braken en voor mijn gevoel lag het vruchtwater overal. Gelukkig woont de verloskundige aan onze kant van het dorp, dus na deze perswee was ze er om het verder te begeleiden. Na een korte inspectie constateerde ze volledige ontsluiting (had ik haar ook wel kunnen vertellen want ik had met mijn hand het hoofdje al gevoeld!) en mocht ik meepersen. Eigenlijk wilde ik in het ziekenhuis bevallen maar dat was zeker geen optie meer. Ook naar boven, waar ik niet echt een geschikt bed heb om te bevallen ging echt niet meer. Ik lag dus nog steeds op de bank, manlief had inmiddels allerlei handdoeken en dergelijke verzameld. De volgende perswee vloog Jille er zo ongeveer uit. Een mooie baby van iets meer als zes pond met alles erop en eraan. Omdat we het verder niet af konden handelen moesten we ons toch verplaatsen naar boven. Op het onderste bed van het stapelbed van Krisje moest het dan maar. Manlief had een looplamp aan de bedbodem van het bovenste bed bevestigd, dan kon de verloskundige alles goed zien. Ook maar snel de kachel aan, kruiken maken, kleertjes uit de ziekenhuistas pakken, goed fototoestel ook uit de tas gehaald (lang leve de mobiele telefoon met camera waardoor we toch gelijk na de geboorte foto's konden maken) en wat komt er allemaal nog meer niet kijken bij een bevalling. Normaal doe je dit ervoor....
Alles was goed en na het vertrek van de verloskundige en de kraamverzorgster (die was er ook ineens geloof ik....) hebben we met zijn drietjes heelrijk (wilde heerlijk typen, maar deze 'typfout' omschrijft het eigenlijk veel beter!) gekampeerd op de kamer van Krisje!
Aan het begin van de middag begon ik wat krampen in mijn buik te krijgen, maar aangezien ik bij mijn oudste drie dagen met weeën heb gelopen ging er niet echt een alarmbel rinkelen. Ik ben nog naar de bibliotheek geweest en heb nog boodschappen gedaan. In de loop van de middag begonnen de krampen iets erger te worden, maar nog niet noemenswaardig. Omdat ik het vermoeden had dat het de volgende ochtend wel eens zou kunnen gaan gebeuren had ik mijn moeder opgebeld om Krisje op te halen, dan kon zij door mijn moeder de volgende morgen naar de crèche gebracht worden. Mijn moeder was er aan het eind van de middag, ik stond al een flinke pan ratatouille te maken en het wachten was op manlief die snel thuis zou komen. De krampen werden ondertussen al wat heviger, maar goed te doen. Tijdens het eten werd het een beetje vervelend en had ik niet echt trek meer in de ratatouille wat ik normaal gesproken echt lekker vindt. Na het eten tussen de weeën door, want dat waren het inmiddels, het logeerkoffertje van Krisje ingepakt en uiteindelijk neergeploft op de bank. Omdat Krisje nog vrolijk rond drentelde en mijn moeder niet echt opschoot met weg gaan hield ik me maar een beetje groot. Ik wilde niet dat Krisje mij zo zou zien en zou weten dat het krijgen van een baby'tje niet echt een prettige aangelegenheid is. Uiteindelijk gingen ze dan richting voordeur, na mij nog een aantal maal succes gewenst te hebben. Het kon mij niet meer schelen, ze moesten snel weg, want het ging nu allemaal wel erg snel. Maar zo snel gingen ze niet weg. Tijdens nog een ontspannen sigaretje, elkaar uitgebreid uitzwaaien en het in de verkeerde auto (zat geen benzine meer in) leggen van mijn ziekenhuistasje lag ik mijn persweeën weg te zuchten op de bank. Toen manlief éindelijk binnenkwam hield ik het bijna niet meer. Hij heeft binnen no time de verloskundige gebeld en die kwam er gelijk aan. Ik kreeg weer een perswee die ik echt niet meer kon houden, dus meepersen en we zien wel waar het schip strand.. Manlief naar boven gestuurd voor handdoeken want dat kind moest toch ergens in of zo. Op dat moment weet je het ook allemaal niet. Je leest wel eens van die verhalen van anderen die thuis zonder verloskundige bevallen, dus denk je, dat kan ik ook vast wel!
Mijn vliezen braken en voor mijn gevoel lag het vruchtwater overal. Gelukkig woont de verloskundige aan onze kant van het dorp, dus na deze perswee was ze er om het verder te begeleiden. Na een korte inspectie constateerde ze volledige ontsluiting (had ik haar ook wel kunnen vertellen want ik had met mijn hand het hoofdje al gevoeld!) en mocht ik meepersen. Eigenlijk wilde ik in het ziekenhuis bevallen maar dat was zeker geen optie meer. Ook naar boven, waar ik niet echt een geschikt bed heb om te bevallen ging echt niet meer. Ik lag dus nog steeds op de bank, manlief had inmiddels allerlei handdoeken en dergelijke verzameld. De volgende perswee vloog Jille er zo ongeveer uit. Een mooie baby van iets meer als zes pond met alles erop en eraan. Omdat we het verder niet af konden handelen moesten we ons toch verplaatsen naar boven. Op het onderste bed van het stapelbed van Krisje moest het dan maar. Manlief had een looplamp aan de bedbodem van het bovenste bed bevestigd, dan kon de verloskundige alles goed zien. Ook maar snel de kachel aan, kruiken maken, kleertjes uit de ziekenhuistas pakken, goed fototoestel ook uit de tas gehaald (lang leve de mobiele telefoon met camera waardoor we toch gelijk na de geboorte foto's konden maken) en wat komt er allemaal nog meer niet kijken bij een bevalling. Normaal doe je dit ervoor....
Alles was goed en na het vertrek van de verloskundige en de kraamverzorgster (die was er ook ineens geloof ik....) hebben we met zijn drietjes heelrijk (wilde heerlijk typen, maar deze 'typfout' omschrijft het eigenlijk veel beter!) gekampeerd op de kamer van Krisje!
Netjes praten
Ik vind het prettig en belangrijk wanneer mijn kinderen netjes praten. Ik geef zelf niet altijd het goede voorbeeld want helaas floept er te vaak een scheldwoord of vloek over mijn lippen.....
Tot een zekere leeftijd weten kinderen het netjes praten tot een kunst te verheven. Dat is zo in de periode dat ze steeds beter leren praten.
Toen Krisje ongeveer twee en een half was gebruikte ze hele sjieke woorden voor simpele dingen. Zo had zij haar tandenborstel en tandpasta in een 'soilettas' zitten en was een van haar favoriete bezigheden 'khutselen'...
Jille lijkt een echte kakker te zijn, met name door de manier waarop hij de r uitspreekt. Echt zoals een Hagenaar (nee geen Hagenees) een r uitspreekt. Hij lust op zijn brood graag 'boter', speelt graag met zijn 'toctor' (tractor) en vindt 'Cars' erg leuk. Ik heb hem gister het woord 'kakker' geleerd en hij spreekt het precies uit zoals het hoort...
Tot een zekere leeftijd weten kinderen het netjes praten tot een kunst te verheven. Dat is zo in de periode dat ze steeds beter leren praten.
Toen Krisje ongeveer twee en een half was gebruikte ze hele sjieke woorden voor simpele dingen. Zo had zij haar tandenborstel en tandpasta in een 'soilettas' zitten en was een van haar favoriete bezigheden 'khutselen'...
Jille lijkt een echte kakker te zijn, met name door de manier waarop hij de r uitspreekt. Echt zoals een Hagenaar (nee geen Hagenees) een r uitspreekt. Hij lust op zijn brood graag 'boter', speelt graag met zijn 'toctor' (tractor) en vindt 'Cars' erg leuk. Ik heb hem gister het woord 'kakker' geleerd en hij spreekt het precies uit zoals het hoort...
Nieuwe auto
Onze oude auto (Volvo 240) heeft de, voor autobegrippen, pensioengerechtigde leeftijd bereikt en begint wat meer last te krijgen van ouderdomsklachten. Manlief wil dit graag verhelpen maar heeft er de tijd niet voor omdat ik de auto een paar keer per week gebruik voor mijn werk. Dus tijd voor een nieuwe auto. We hebben ons oog laten vallen op een Chrysler Voyager uit 1991, 370.000 km op de teller, V6, ruim een half jaar APK, leren bekleding, airco, elektrisch verstelbare stoelen. Echt sjiek de friemels en dat voor maar 600 euro! Echt een koopje dus. Toch, goedkoop kan duurkoop zijn, maar zo lang dat nergens uit blijkt ben ik er helemaal gelukkig mee!
Hij staat inmiddels voor de deur. Hij is zwart met achter geblindeerde ramen. Ik voel me net The A-team, als ik de schuifdeur open gooi komt er ook een zooitje ongeregeld uit rollen. Echt een auto die bij ons past dus!
Hij staat inmiddels voor de deur. Hij is zwart met achter geblindeerde ramen. Ik voel me net The A-team, als ik de schuifdeur open gooi komt er ook een zooitje ongeregeld uit rollen. Echt een auto die bij ons past dus!
Abonneren op:
Posts (Atom)